(موش خرمائی)   یک: به پایان بردن لبخندی که نگاه آغاز کرده بود/ در شگفتی پیچش ابروها گاه جنون درد کمبود تنهائی به اندازه کافی است/ زیرا سکوت تو راز محرمانه ایست که زود آغاز می شود  و دیر تمام/  گونه ای گزاره از درستی پاک/ گاه، هرگاه که می خواهی حرف بزنی سکوت می کنی/ و من به سکوت تو گوش می کنم/ کاه سکوت درد کمبود حرف به اندازه کافی است/ دو: آرام باش/ درختان هم مثل تو گیج اند/ هرجا که هستی بایست/ جا، همانجاست اگر بیگانه یا ناتوان هستی/ جنگل که زنده است/ اگر درخت ها گم شده اند/ چرا تو سرگردانی؟ آرام بگیر/ گوش کن/ جنگل می داند که آنجا ایستاده ای/ بگذار تا تو را پیدا کند. سه: از فرط گناه / کتانی سیاه کشيده بر سر/ غرق در وصییت نامه ای کهنه اعتراف به گناه سقوط در خواهش دل/ این که : خوب بودن ضروری نیست/ این که: نیازی نیست سراسر کویر را بازخم زانو/ کشان کشان / روی نمک راه بروی این که: از گفتن "می خواهم" بدون شرم ناتوان هستی پس هرچه می دهند بگیر/ و باز هم فزون  چهار: خوشم که خوشحالم/ در پرسه گوشه های فرار/ آن جا که گلی زرد قاصدک شده است همراه با بال فرشته سبز/ پرواز بر فراز بلندای سبز سهند تنها هدیه ای که نمی توان در درون خود نابود کرد بحث رد کردن مرگ است پس: نفرین به نابغه ای که آینده را اختراع نمود پنج: آن چتر سیاهی که از کودکی بر سرت افراشتند تا از آفتاب در امان باشی حاصل اش این تیره بختی است/ که در این فصل پسا بهمن زمستانی/ پنجره ها را باز می کنی گاه- کمی خلاء خود- آگاهی برای سلامت وجدان و روان خوب است لحظه ای دمبل باش/ ناقوس باندازه کافی صدا دارد.