(پرواز رويا)   یک: رویای پرواز به شهر بی نشان/جائی که هوا ابری نیست/ نسیم چون پر بی وزن در هوا/ آن جا که ستاره ها پراز فا نوس اند/ اگر اکنون بیدار شوی کمتر دیر می رسی/ کوه من کو؟ چشمه ام؟ من تشنه ام!   دو: مرغ ها در اوج اند/ ترانه ای بخوان/ تا به اوجی آبی تر برسند/ اوجی که /در هر شانه کردن مو یک خوشحالی است/ در یک ملافه سفید/ تخم مرغ صبحانه/ یا بخار آب در صدای صبح بخیر/ ازدواج پرنده ها با پنجره ها/ جائی که گربه ها هم موهایشان را شانه می زنند/ بیداری صبح گل پیش از بلبل/ دست در شرشر آبی به سردی سنگ/ دیدن برخورد موج به سنگ پیش از شنیدن صدای آن/ شعله های میان برگ ها و چمن/ سقوط ماه به قلب رود/ تخدیر نسیم از عطر یاسمن/ افت شعله ها در کوهپایه ها/ صدای دریاچه سیاه/ نور تاج شمال در آسمان/ جائی که هستی همواره موج واره است.   سه: می دانم که بهارم/ می دانم که ماندگار/ همین که هستم کافی است آن دنیائی که از همه جا بزرگترست منم/ و امروز همان آفتابی است که من می خواهم/ فردای پس از برگریزان خزان/ بوی نمور خاک/ راه راه آب / بوی خمار باد/ بگذار به باد گوش کنم/ در آمیزش سکوت / بگذار بخوابم تا بیاد بیاورم/ آن زمانی که درهایمان همیشه باز بود/ جائی که واژه ی "حتما" به معنای "همیشه" بود.   چهار: مرا تصور کن/ در نگاهی خجل/ در میان عبور از عطر نسیمی مرموز/ بازهم کلید درب را فراموش کرده ای؟ زمستان بیرون است/ زمزمه در درون/ آرام غروب/ با قلبی که برای تعلق می رمد/ در میان نوازش بهار/ شکوه جوانی بر چهره/ آمیزش دو فریاد گرم/اوج یکباره تمام فواره ها/ بوی آب/ عشق آب بازی و فریاد/ همه چیز خوب است.../ همه چيز خوب است.   پنج: صبح باران/ آواز مرغ صبح/ بر بلندای جنگل سبز/ چشم انداز آبی دریا/ قصری برای ما/ جائی که معنی "ماندن" تمام "زندگی" است/ و سراسر صحرا سفره ما/ زیراندازی بافته از واژگان حریر/ و تصویر لحظه هایمان در میان آن/ زیستن در سرزمین درختان زمزمه/ و خواب هائی شفاف تر از بلور/ با من بیا/ با من بیا/ به پرواز رويای شهر بی نشان.