(صدا)   باد سينه اش را پاره کرد و در ميان برگ ها پريد/ رنگ رخسارتو نورمالي شده بود/ نقش جناق اثر انگشت برکبودی سنگ/ مثل اولين نور وجود. سرگردان در سر زمين سوخته/ درون شهر سوخته ها/ دردی را شناختم از جنسي که قابل تحمل نيست/ دردی از ذات اندوه .   درخشش خيره کننده ای در بلندا – راه آسمان را بست/ رنگي که ريشه هايش به رنگين کمان مي خورد. دهانه ی رود شور در ساحل خزر به زمين مي ريخت/ صدای فرو ريختن يکسان آبشار/ در رنگين کمان رودخانه ی شور/ صدای شر شر آبي که به مغز سر مي کوفت/ صدای بازشدن ديس آفتابگردان/ صدای گوهپايه های آخرين چراغ غروب/ صدای عشق ورزی دو مگس – بالای شعرمن/ صدای خورد شدن کرم زير ملافه ی برف/ صدای کلاغ وحشي کوه/ صدای شاخه های خشک درخت زيتون/ صدای خواب بنفشه در سکوت خاکستر/ صدای اختراع دوباره ی ترانه ی فردا/ صدای واژه های خواب آلود/ صدای آخرين پرنده ای که گريخت/ صدای سر خوردن قرص ماه زير ابر/ صدای اشگ پياز در جعبه های سياه/ صدای پوسته های خشکيده ی سير/ صدای تابلو های بزرگتر از آدم/ صدای جابجايي غبار با گرده افشاني آفتاب گردان/ صدای جنايتکاری که درس شهروندی مي داد/ صدای دعوت به شرکت در انتخابات سراسری/ صدای نوای بلبل ميان دو گل/ صدای يورش وار ارتش سوسک/ صدای بيصدائي تو/ صدای بال سکوت/ صدای کالبد شکافي تشييع جنازه ی قو/ صدای برف هائي که آمدند کجا رفته؟ زمين را باز کن/ در کوشش پوست نور/ گم شدن در گذشته ی هر گام/ کنار رودی از گل و ادرار.