( سقوط ) سقوط که کردی / جائي برای فرود آمدن نبود و پس از افتادن کسي تو را نشناخت. نه برگی از درختی ریخت/ نه اشگی از چشمی/ دنيای خراب/ مردم ديوانه/ پنجره های بسته/ قفل های نو بر درب های کهنه.   اينجا چرا – بيش از حد هوای آزاد در هواست؟ مردم زيادی تند مي روند/ و بيش از حد فضا را گرفته اند/ چرا اين همه مدير هست؟ مدير نان/ مديرموز / مدير اعدام برادران/ مدير رفع و رجوع شايعا ت خواهران همه بايد شانه کنند/ حمام کنند/ و با لباس و آرايش يکسان بيرون بروند.   ای مردم جهان – برای ايستادن در اين جهان - آماده ايد؟ يک بدن برای هرنفرکافي است/ برای همين فقط يک دست بدن داريد / که آن هم بد قواره است. گريز از وحشت کنجکاوی همسايگان/ با پنجره ای ميان سرت که هر بار به جائي ديگر باز مي شود/ و حتي آينده ات مرموز نيست.   مغز تو را مهر مي زنند/ منگنه مي کنند/ و در پوشه مي گذارند به بايگان اوراق مغز خود بگو: "آنچه مي خواهي بردار و دق کن -  بمير" سقوط که کردی/ مهم نیست چه چیز با افتادنت افتاد و شکست چگونه برخاستن، راه افتادن، و پرواز دوباره ات گویای ماجراست. مثل خالی شدن آفتاب از غروب خودشید هم که غروب می کند برای طلوع دوباره است. در اوج دوباره ات – همه تورا می بینند.