(4) هنوز آخرين کلامت را در خيال مرور مي کنم گفتي که:           "باغ           سبز سبز           در شراب غروب           غوطه مي خورد و چه زيباست هم آغوشي باغ با غروب   ياد مهرباني دست هايت که موريانه خورد و صدايت که نور بود و غزل"  (نانا) هنوز واپسين نگاهت را در بلور اشک مرور مي کنم که پر از عشق بود و از نفرت   ياد مهرباني ات که پاره دل را رها نمي کند و ياد بي مهری ات که دل را صد پاره مي کند و اين تناقض دردناک چه بد مي کشد مرا