( آغازصلح )   بخار تخيلات درفضا/ طنينِ گوش نواز – اما تهي از قلب سايه ای – در انديشه ی نور افشاني/ پايداری احترام آميز است – حتا در خطا/ جائي که پاکي وسيله مي شود – نا پاک است/ يک پای لنگ گرچه بهتر ازدو تا ست – ولي دليل خوشحالي نيست.   بزرگتر از تسليم/ شريف تر از توهين/ بهتر از بد اقبالي/ سخي تر از دنباله روی/ همه به يک معناست.   زمستاني که معادل يک دوره بود/ عصر بهمن تاريک/ از ژرفای دو-سوم که گذشت – لاجوردی شد/ و ذاتش را -  با عملش فاش نمود.   اشتباه صادقانه  شرافتمندانه تراز درستي سنگدلانه است/ و چيرگي بر پستي – دشوار تر از پيروزی بردوزخ/ جائي درون ذهن هست که با هيچ تفنگي تسخير پذيرنيست/ و آنجا متعلق به درون من است.   ارزش هر چيز- به عزت آنست/ آن روز که بيگانه را به تسخير درون فرا خواندی – آرمان وطن زخمي شد/ حتا – يکي از هزارتان – جربزه ی پيکار- به همراه نداشت/ و بيگانه – همانقدر گول خورد – که آرمان وطن آسيب ازتو/ اکنون – نوبت من است/ به کودک ايستاده بر صبح انتظار بگو: پايان ستيز من – آغاز صلح اوست.  2006