( آری، نه، شاید؟ )   فرياد دست های مرمری پشت بلند گوی صدا حسن/ حسين/ مصطفي شهين/ مهين/ منيژه تا مرگ شاه خائن / جاويد شاه/ جاويد شاه    لرزه ی کوچکي زنجير ترد را شکست/ و تمام وحشت کودکي در تو بيدار شد خواهش و تمنای يک صدا/ در ذهن آنکه نا طق است گم شدن در ژرف سياهي دور/ آنجا که با نخستين تشر قلبت به سفری تنها رفت چيز های کوچکي که در خاطره مي بيني/ چونان گام اول کودکي که به بزرگي زلزله بود   وقتي صدايت زدند: بچه ننه/ ننر/ ضد انقلاب بيگانه شدی/ مخفي گشتي و پيشاب خوردی بعد ها: در مرگ خمپاره و تير بار/ پرچمي بر نيا فراشتي فقط دستي تکان دادی تا قلبت را بپوشاني زيرا شجاعت ات / کم بظاعت شده بود   آن روز که همرزمت با جان خود جان تو را نجات داد کنار ديوار ايستادی و از ترس خيس شدی امروز که روزگار بزرگي توست/ برای انتقال خون از آتش مذاب/ تنها مي روی سرخاب به غم های پرِيروزی خود ماليدی/ در هربهار آزادی شمشير تيز مي کني و با تقويم چانه ميرني/ اما: در واپسين لحظه که مرگ از درب پشت مي رسد با نعلين چوبين پا به فرار بايد مردم بيدار را بيدار کرد/   آری!  نه !  شايد؟