(تغییر)   زخم هائی که نه طبیعت فراموش می کند نه سرشت آدمی/ صدائی که فریاد زد: "عفت فاحشه را برگردان"/ سراسر گیتی شکار آزادی است/ آنچه ازسرزمین من تبعید و در سرزمین تو غریبه است.   زمان- زمان پناهندگی انسان هاست/ زيرا که جنگ تهاجمی قتل است/ گل هائی که شب می خوابند چه پیامی برای ما دارند؟ بهشت خوب و بد دارد- وطبیعت زن و مرد/ در هرسر زمین باستیلی هست بنام حصار و هیچيک از دیگری برتر نیست.   لحظه ای در زندگی می رسد که زمان آزمون وجدان است/ وطن پرست روزهای آفتابی و جانباز تابستان- در این لحظه می مانند/ انسانی که من می شناسم- نام دیگری دارد/ شایسته مهر و بزرگداشت/ مثل نقطه ای- که- نقطه نیست/ هرچه می روی- باز- همان جا- هست/ تا جائی که دیگر نیست.   آن که در تاریخ نمایشنامه نوشت بادبان آسیاب را در تخیل اش با دنیا اشتباه گرفت/ آن که نمی تواند چون من آزاد راه برود- چگونه می تواند آزادی مرا پاسداری کند؟ آن که گمان می کند عاقل تر از من است- چرا این همه زجر قیمومیت مرا بدوش می کشد؟   مرا از ترس می ترساند/ با اینکه می داند- تنها چیزی که از آن می ترسم- همان ترس است/ قیر پاشی سیادت به رخسار نورانی/ تغییر ناگزیر است/ آماده تغییر باش/ سپس تغییر کن.