( حيران ) آنقدر خوردند تا زمين خوردشان گم شدن درون چاه گم شده/ سراسيمه گي مدام تمام مهاجران جهان چه کسي بيشتر سزاوار گل است؟ اگر گل در شهر گدايان رايگان مي ريزد!   از اين همه فرياد - چه گلي بر سر ماست؟ چه کسي شمع و گل و پروانه را دزديد و رفت؟ بگو کجای مغزت درد مي کند – تا بگويم نفرت کجای مغزت جا گرفته است.   مور موردرون پوست/ درد بهترين مترجم زبان های رايج است/ زيرا که درد – به تمام زبان ها يکسان سخن مي گويد/ واشگ و اندوه و آه – همه جا – به يک زبان هستند.   فکر تاليف کتاب راهنمای روش گفتمان کر و لال/ لذت همدوشي همرزمي – حتا زماني که دشمن يکديگريم/ آنچه زندگي يادش رفت بمن بدهد – تو بده.   صدای التماس مادری به درخت بيد/ انشاء کودکي که از جنگ مي ترسيد/ تفنگ های بزرگ و چشم های ريز/ صدا هائي که در خواب سيخ مي زنند/   در جاده ی شن ريز دهان مادر بزرگ/ تمام صدا ها مثل هم هستند/ حتا صدای نان – که مثل منان است   شب تا پگاه – نيمه پهلو نشسته بود/ آنقدر مهر در دسش پربود – که جای من خالي بود/ مثل سطل خالي – در انتظار آب   شمعي که از کمر خم شده بود / در حال رکوع جان سپرد پرچم کشور تو پر مي زد/ پرچم کشور من ممنوعه.   چه ساده به يک آرزو کاهش يافتي/ دشواری تنفس ساده در دو سر زمين گاه در وطن / گاه نا وطن گم شدن درون خود – هنگام آمدن حيران اين جهان – هنگام هر رفتن.