( فلسفه قيام )   يک: هنرعصر ما / کشف جداسازی دانش و انديشه است زيرا که قادريم / بدون هيچ عمل انقلابي – انقلابي عظيم بر پا کنيم با اينکه مي دانيم / هرگز از انبوه فقر انقلابي ساخته نيست چرخه ی بيهوده  هميشگي: نا باوری به درستي / ساماندهي بي انديشه گي / باور به نا درستي   دو: با کشي که کش نمي آيد / نشانه روی به پايان تاريخ تمدن / و آغاز تاريخي نو تاريخي ساختگي / برای مصرف عوام گويا: سوء استفاده از تاريخ – گاه – يک ضرورت تاريخي است کاوش در آرزوی يافتن آينده / از درون گذشته ها   سه: نخي که رشته مي کردی از بن پوسيده بود/ ميراث پر گهر / فقر پيشين و زمان حا ل ناتوان از تکميل بنای نيمه تمام گذشته ها / تکاپوی رويای برپائي بنای نوين خراش روان / عذاب جان / نبود "خوش آبا د" در در نبود آبادی گم شدن "زيبا ده" در انبوه "ده کوره"   چهار: ما هنوز کودکان جنبش رويائيم / افسانه های زنده شکست هرگز پذيرفته نيست / زيرا که -  ارزش زندگي در ذات زندگي است اوج ما در تعالي با دنياست – نه سقوط در آن و زندگي – محصول انديشه کردن در باب زندگي آنچه مانده نا امن است / شيب بعدی سقوط آخر / پل آخر غير قابل عبور   پنج: آنگاه که فلسفه تاريخ فلسفه شد / يعني در گير تحليل خويش / و بررسي کذشته خود ديگر / فلسفه پيامي برای ما نداشت/ ژرفي ساده شد يعني: تا اطلاع ثانوی – هر کس به خود واگذار شده است جائي که / مسئول بيداری ديگران – خود خوابيده است فراموشي قحطي زمان /  واگذاری همه چيز به چيزی – بنام سرنوشت اما/ سرنوشت را می توان از سر نوشت  28 مي 2006 پنسيلوانيا