زمان زمان – اختراع نسبتا تازه ايست – در زمان زمان ايستادني است/ گاه تند مي شود/گاه کند مي شود/ وگاه شتاب مي گيرد و مي رود. زماني که زمان اختراع شد/  فراوان بود وارزان/ اکنون اما زمان طلاست آسمان را مي توان در هوای خيال آبي لاجوردی کرد/ عشق را مي توان – برای مصرف سال بعد -  منجمد نمود/   ننگ را مي توان با مداد کشيد – و دو باره پاک کرد/  چنگ را مي توان به کوچه برد - و به نان خشکي داد/ انسان را مي توان نگاه کرد – زيبا تر از قيام/ پيام را مي توان دو باره گفت – گاه  به چند زبان/ شرم را مي توان همراه حوله شست – شايد دو سه بار/ آزادی – نامه ای از درياست -  در شيشه ای بلور/ آزادی – نام ميداني است – در شهر آرزو آرزو – کوی بن بستي است – در ديار من آرزو – دختر همسايه ايست که آرزو داشت با آزادی به خانه بخت برود/ و زمان - اما !!! اختراع نسبتا تازه ايست – در زمان/ و زمان – نام باغبان جوان افغان بود که از مهر ايران به کابل گريخت/ زيرا – زمان – همواره – مي رود