(مگر امشب فرداست؟)  پیام نسیم در موج گیسوان پگاه نرمای سبزبه رخسار نیمه مهتابی پرتو ستاره ها در برق سیاه نگاه بیا – بیا نفس صبح در آغاز افق شیرین است   سرخای خاک به سرهای سرمه دار شیون به شیوه ی جنون تیغی میان چشم - فواره های خون گرگرآبشاری که پیدا نیست - فریاد سنگ   فکر بهار دوردست یاد ترانه ی شگفت انگیزی که هرگز سرده نشد آه – چه زود دیر می شود؟ هنوز صبح دیشب سر پنجره هاست و تاب آفتاب خواب آلود بر پله سایه می دوزد   چرا مسیر مخالف همیشه آزاد است؟ چرا دیروز از امروز پیشی گرفته ؟ چه کسی پشت شتاب افتاده ؟ مگر امشب فرداست؟  (خرداد 2007) راکویل