(مرگ پدر)   چتری که طوفان از دستت ربود سايبان پدرت بود روزی که مرد – از شرم دو وجب زير زمين فرو رفتي خدا کند دست کم نور او را به ارث برده باشي زيرا که بعد از او – بهانه ای ديگر باقي نمانده است پدر که رفت – کودکي را هم با خود مي برد – و از آن پس - خود ت پدر خود شدی وقتي که رفت – خورشيد تو جا بجا شد/ و نفس از سينه ات گريخت مثل پوست انداختن دستکش/ هيچ برگي نيفتاد.   فقط غم را بر دهان زبان گذاردی – تنها چيزی که همدرد تو بود در غبار بي تفاوتي / در ذره ای از آنچه مي دانستي – به ياد حکم پدرت افتادی که روز پيش از مرگ گفت: مرگ آسان است – تنها مردن است که دشوار است. چشم که بست – روی دسته ی گل - روی گليم/ اشگ هائي ريختي شبيه گوشواره/ ديس های بعد از سوگ/ چمن مصنوعِ اجاره ای/ تشييع جنازه ی صبح / شلوار گشاد دندان های ذرتي مداح غروب/ تعظيم به کسي که نميدانستي کيست نجوا به گوش سنگ/ زمزمه به گوش خاک / آبي به روی گور نظاره گر تنها شدن به روی زمين.  9 جون 2006