134 از درد فرياد بي صدا در اشگ خشک سکوت در رعد بي رگبار کوه در ازدحام جمع انفراد   به کوبيدن برطبل بي صدا به گفتمان کر و لال و کور به جان جانباز دو سومي که جان سپرد به سيطره قيام سگ مستان   به صبح زودی که جوانه ها يخ زد به زاز زار گل که غنچه پر پر کرد به زبان پريشي نيم گفته های مستانه به هم انديشي همايش بي سوادی ها به زادگاه مادری ام که ديگر نيست