( گربه پرنده ) بي آينده ای که گذشته را بدوش مي کشيد / سر افسرده ی سروی ميان ريشه های تهي/ زباني بازگشته به زندان زندگي/ محکوم به عمق هم اکنون – تا ابد/   ستاره ريزان دوش افسران به زمين/ با شجاعت مترسکي در اغماء/ وزير سود/ وزير زور/ مجريان مزه ی خون. پي کشف نام گمنامي – که بعلت نامعلوم/ بدست ناشناسي – به طرز مجهولي کشته شد.   تنبيه کودکي که از تکميل تولدش سر باز ميزد/ از کجا مي دانست فقط عاشق خلوص خود است؟ نورکه رفت – نامه ای در تاريکي – به دست کور/ صدائي که از نفس افتاد و شکست  - و کسي نشنيد.   دستي دراز - به جانماز/ تکرار ورد هميشگي: مغز من – معبود من/ سينه ام – محراب تو/ کارد خوردن از درون/ و خونريری از پشت/ زماني از زندگي پشيمان شدم که بي فايده بود. اگر گربه پر مي زد -  ديگر پرنده ای نبود.