( شعر بيهوده)   از شعر خود شرمنده ام/ یا غرور زیاد/ یا بی شهامتی از شعر تو معذورم/ اگر این هنر است/ بی هنری از آن من شعر گریز به سادگی است/ برای ثبت اندیشه فرار در گلبافت "پس- اندیشه": لوله کش مست/ مسگر خمار/ آخرین نوبت لیف/ آخرین نان تنور آخرین لقمه همبرگر سرد/ آخرین چای ته قوری سرد/ آخرین مست شب مستی ها فقر توجیه چنین بی هنری است.   نشر شعر- حراج بی مغزی تو شعر گفتن- بروز درد جنونی پنهان شعر خواندن- اعلان حزن بی علاج شب شعر- همایش دلقک های عبوس/ با صدائی به سردی ماه نقد شعر- تشویق عرق ریختن و خوردن بیهوده دیوان شعر- گرد آوری آماتوری ایده ها   اگر لیلی مجنون بود- حتما به مجنون رسیده بود طول عمر چه هنگام است؟ مقیاس خنده چیست؟ خط کش گریه کدام؟ بوئیدن هوای برفی/ پاکت طلائی نور/ درد ذهن زمستانی پایان ناگهان زمان/ یخ های تغییر ناپذیر/ صبوری خاک خاکستری چرا صدا نیامد؟ سکوت برف!   خورشید که هر صبح طلوع می کند/ چیزی به تو می گوید/ مخصوص همان روز شیری که در بهمن گریخت از خورشید پشت خود گریخت آن جا که ستاره در سایه ایستاده است- من چه کاره ام؟ عشق هزار بار فدا می شود و باز زنده است روسری خاکستری ابر تیره بهمن به رخسار آسمان هر روز که می رود یادها را هم با خود می برد/ مثل تهی شدن اطاق از غروب فروغ را بخاطر بسپار/ شاعر رفتنی است هوائی که خوردیم برف شسته بود/ ترس از وحشت چه وحشتناک است 2006